🔘 امام حسین (علیه السلام) فرمودند:

🔰«إنَّ الله جَلَّ ذِکرُهُ ما خَلَقَ العِبادَ اِلّا لِیَعرِفوهُ، فَاِذا عَرَفوهُ عَبَدوهُ»

◾️خداوند متعال بندگان را نیافرید، مگر آنکه او را بشناسند. پس هر گاه خدا را بشناسند، او را عبادت می کنند.

📗 منبع: علل الشرائع، ص 9

🔻شرح حدیث:

✍ فلسفه ی خلقت انسان در قرآن کریم، عبادت و بندگی خداوند به شمار آمده است (ذاریات، 56).

◽️خدا پرستی جز در سایه ی خدا شناسی میسر نیست.

◽️آفرینش انسانها بر اساس فطرت توحیدی و با رهنمود های وحی و انبیا و در سایه ادراکهای عقلی، انسان را به شناختِ آفریدگار هستی بخش رهنمون می شود. اگر بشر، ندای فطرت را بشنود و دعوت انبیا را گوش کند و بپذیرد و در زندگی عقل را راهنمای خویش قرار دهد، هم از «معرفت» برخوردار می شود، هم از «محبت خدا» و هم از «عبادت پروردگار».

◽️خداپرستی، هدف خلقت است. معرفت خدا، زمینه ساز پرستش اوست.

◽️اگر بخواهیم بشریت، در بستر خداپرستی قرار گیرد و از رهگذر عبادت، به کمال بشری راه یابد، راهی جز افزودن معرفت او نسبت به خدای متعال و نعمتهایش و حکمت و تدبیر او در عالم و هدفداری خلقت نیست.

◽️هر کس خداوند را بیشتر بشناسد، او را بیشتر می پرستد. این شناخت باید به مرحله ی قلبی و ایمانی برسد.

◽️آن کس که تو را شناخت جان را چه کند؟

◽️فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟

◽️دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی

◽️دیوانه تو هر دو جهان را چه کند؟

◽️باید طعم شیرین محبت و معرفت خدا را چشید، تا بتوان عارفانه و عاشقانه او را عبادت کرد.

📗 منبع: حکمت های حسینی (ترجمه و توضیح احادیث امام حسین «علیه السلام»)