🔰«خَمْسٌ مَنْ لَمْ تَكُنْ فِيهِ لَمْ يَكُنْ فِيهِ كَثِيرُ مُسْتَمْتِعٍ: اَلْعَقْلُ، وَ الدّينُ وَ الاَدَبُ، وَ الْحَيَاءُ وَ حُسْنُ الْخُلْقِ».
💠 امام حسين (ع) فرمود: «پنج چيز است كه در هر كسى نباشد، خير زيادى در او نيست: عقل، دين، ادب، حيا و خوشخويى».
✅ منبع: (حياة الامام الحسين (ع)، ج 1 ص 181 )
🔰امام حسین (علیه السلام) فرمودند:
«إنَّ شیعَتَنا مَن سَلُمَت قُلوبُهُم مِن کُلِّ غِشًّ و غِلٍّ و دَغَلٍ»
▪️به یقین، شیعیان ما آنانند که دلهایشان از هر نوع فریبکاری، کینه و دشمنی پاک و سالم باشد.
📗منبع: بحارالانوار، ج 68، ص 156
🔻شرح حدیث:
✍ شیعه بودن، تنها به ادعا نیست؛ به عمل است.
◽️اعتقاد به تشیّع تنها اعتقاد به امامت امامان معصوم (علیه السلام) پس از پیامبر خدا (ص) نیست، بلکه پیروی کردن از آن پیشوایان در همه ی زمینه ها، از جمله در راه و رسم زندگی و اخلاق و رفتار با دیگران است.
◽️امام حسین (علیه السلام) این سخن را در پاسخ کسی فرمود که به آن حضرت گفت: یا بن رسول الله! من از شیعیان شمایم.
◽️حضرت او را از این ادّعا که بدون پشتوانه ی عملی باشد نهی کرد و به تقوا فرا خواند و فرمود: نگو من از شیعیان شمایم، بگو من از موالیان و دوستداران شمایم. ادّعای شیعه بودن، ادّعای بزرگی است.
◽️مگر می توان پیرو یک «پیشوا» بود و در رفتار و صفات، از او «پیروی» نکرد؟
◽️پیشوایان ما، پاک ترین انسانهای زمان خود بودند و از پیروان خود انتظار داشتند در تهذیب نفس و خودسازی و آراستگی به صفات نیک و پیشگامی در امور خیر و در داشتن دلی دور از کینه و دشمنی و رفتاری دور از نیرنگ و فریب، به آنان اقتدا کنند.
◽️دل، قلمرو محبت خدا و خوبان است. آلوده ساختن آن به کینه و حسد و بدخواهی، جفا در حقّ آن است.
◽️شیعیان نباید سر کسی کلاه بگذارند، کلک بزنند، علیه فردی یا جمعی نقشه بکشند و توطئه بچینند و از درِ دشمنی درآیند.
◽️صداقت و خیرخواهی، شاخصه ی پیروان اهل بیت (علیه السلام) است.
📗منبع: حکمت های حسینی (ترجمه و توضیح احادیث امام حسین«علیه السّلام»)،
•┈┈••••✾•🌿🌺🌿•✾•••┈┈•
🔘 امام حسین (علیه السلام) فرمودند:
🔰«إنَّ الله جَلَّ ذِکرُهُ ما خَلَقَ العِبادَ اِلّا لِیَعرِفوهُ، فَاِذا عَرَفوهُ عَبَدوهُ»
◾️خداوند متعال بندگان را نیافرید، مگر آنکه او را بشناسند. پس هر گاه خدا را بشناسند، او را عبادت می کنند.
📗 منبع: علل الشرائع، ص 9
🔻شرح حدیث:
✍ فلسفه ی خلقت انسان در قرآن کریم، عبادت و بندگی خداوند به شمار آمده است (ذاریات، 56).
◽️خدا پرستی جز در سایه ی خدا شناسی میسر نیست.
◽️آفرینش انسانها بر اساس فطرت توحیدی و با رهنمود های وحی و انبیا و در سایه ادراکهای عقلی، انسان را به شناختِ آفریدگار هستی بخش رهنمون می شود. اگر بشر، ندای فطرت را بشنود و دعوت انبیا را گوش کند و بپذیرد و در زندگی عقل را راهنمای خویش قرار دهد، هم از «معرفت» برخوردار می شود، هم از «محبت خدا» و هم از «عبادت پروردگار».
◽️خداپرستی، هدف خلقت است. معرفت خدا، زمینه ساز پرستش اوست.
◽️اگر بخواهیم بشریت، در بستر خداپرستی قرار گیرد و از رهگذر عبادت، به کمال بشری راه یابد، راهی جز افزودن معرفت او نسبت به خدای متعال و نعمتهایش و حکمت و تدبیر او در عالم و هدفداری خلقت نیست.
◽️هر کس خداوند را بیشتر بشناسد، او را بیشتر می پرستد. این شناخت باید به مرحله ی قلبی و ایمانی برسد.
◽️آن کس که تو را شناخت جان را چه کند؟
◽️فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟
◽️دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی
◽️دیوانه تو هر دو جهان را چه کند؟
◽️باید طعم شیرین محبت و معرفت خدا را چشید، تا بتوان عارفانه و عاشقانه او را عبادت کرد.
📗 منبع: حکمت های حسینی (ترجمه و توضیح احادیث امام حسین «علیه السلام»)
🔘 امام حسین (علیه السلام) فرمودند:
🔰«إنَّ الله جَلَّ ذِکرُهُ ما خَلَقَ العِبادَ اِلّا لِیَعرِفوهُ، فَاِذا عَرَفوهُ عَبَدوهُ»
◾️خداوند متعال بندگان را نیافرید، مگر آنکه او را بشناسند. پس هر گاه خدا را بشناسند، او را عبادت می کنند.
📗 منبع: علل الشرائع، ص 9
🔻شرح حدیث:
✍ فلسفه ی خلقت انسان در قرآن کریم، عبادت و بندگی خداوند به شمار آمده است (ذاریات، 56).
◽️خدا پرستی جز در سایه ی خداشناسی میسّر نیست.
◽️آفرینش انسانها بر اساس فطرت توحیدی و با رهنمود های وحی و انبیا و در سایه ادراکهای عقلی، انسان را به شناختِ آفریدگار هستی بخش رهنمون می شود. اگر بشر، ندای فطرت را بشنود و دعوت انبیا را گوش کند و بپذیرد و در زندگی عقل را راهنمای خویش قرار دهد، هم از «معرفت» برخوردار می شود، هم از «محبت خدا» و هم از «عبادت پروردگار».
◽️خداپرستی، هدف خلقت است. معرفت خدا، زمینه ساز پرستش اوست.
◽️اگر بخواهیم بشریت، در بستر خداپرستی قرار گیرد و از رهگذر عبادت، به کمال بشری راه یابد، راهی جز افزودن معرفت او نسبت به خدای متعال و نعمتهایش و حکمت و تدبیر او در عالم و هدفداری خلقت نیست.
◽️هر کس خداوند را بیشتر بشناسد، او را بیشتر می پرستد. این شناخت باید به مرحله ی قلبی و ایمانی برسد.
◽️آن کس که تو را شناخت جان را چه کند؟
◽️فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟
◽️دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی
◽️دیوانه تو هر دو جهان را چه کند؟
◽️باید طعم شیرین محبت و معرفت خدا را چشید، تا بتوان عارفانه و عاشقانه او را عبادت کرد.
📗منبع: حکمت های حسینی (ترجمه و توضیح احادیث امام حسین «علیه السّلام»)
🌼 امام حسین (علیه السلام):
🍃 من حاوَلَ أمرا بِمَعصِيَةِ اللّه ِكانَ أفَوتَ لِما يَرجُو وأسرَعَ لِما يَحذَرُ.
🍃 کسی که بخواهد از راه گناه به مقصدی برسد، دیر تر به آرزویش میرسد و زود تر به آنچه میترسد گرفتار میشود.
📚 تحف العقول، صفحه ۲۴۸.
💠 ۳ عامل تواضع و فروتنی
🔘امام حسین (علیه السلام) فرمودند:
🔰لَولا ثَلاثَةٌ ما وَضَعَ ابنُ آدَمَ رَأسَهُ لِشَیءٍ: اَلفَقرُ وَ المَرَض وَ المَوتُ؛
اگر سه چیز نبود، آدمیزاد هرگز سر در برابر چیزی فرود نمی آورد: تنگدستی، بیماری و مرگ
📗منبع:نزهة النّاظر، ص ۸۰
🔻شرح حدیث
✍شیطان، سرسلسله ی مغروران و متکبّران بود و سرانجام، گرفتار عوارض آن شد و از درگاه خدا رانده گشت. انسانهای مغرور و خودخواه، پیرو شیطانند.
✔️خداوند، برای آنکه انسانها گرفتار غرور و گردن کشی نشوند و حقیقت دنیا و عجز و نیاز آدمی را بشناسند، گاهی آنان را دچار فقر و تنگدستی می کند، گاهی در بستر بیماری می افکند، و در نهایت با مرگ و میراندن، ناپایداری دنیا و ناتوانی انسان را به یاد می آورد.
✔️چه بسا گردنکشانی که تهیدست شدند و ابهت آنان فرو ریخت.
✔️چه بسا مغرورانی که بیمار گشتند و نشاط و شادابی را از دست دادند.
✔️چه بسا طاغوتهایی که به کام مرگ رفتند و مرگشان مایه ی عبرت دیگران شد.
✔️پروین اعتصامی، در سروده ای که برای سنگ مزار خویش دارد، به حقیقت دنیا و بی اعتباری آن اشاره دارد، از جمله می گوید:
هر که باشی و ز هر جا برسی آخرین منزل هستی این است
آدمی هر چه توانگر باشد چون بدین نقطه رسد، مسکین است
✔️همه ی جبّاران تاریخ، وقتی در آستانه ی مرگ قرار می گیرند، زاری می کنند و احساس شکست دارند و آن همه قدرت و جبروت را بی فایده می بینند. مگر فرعون نبود که در آستانه ی غرق شدن در رود نیل، گفت: توبه کردم، و از سوی خدا خطاب آمد: اکنون؟
✔️چه خوب است انسان، پیش از آنکه ثروت و دارایی خود را از دست بدهد و به خاک فقر بنشیند، و پیش از بیماری و رنجوری و قبل از مرگ، فروتنانه در مقابل خدا تسلیم و مطیع شود و او را بنده باشد!
📗منبع: حکمت های حسینی (ترجمه و توضیح احادیث امام حسین علیه السلام).
#شرح_حدیث_حسینی
💠پاداش عبادت حقيقى خداوند
🔰«مَنْ عَبَدَ اللّهَ حَقّ عِبَادَتِهِ آتاهُ اللّهُ فَوْقَ اَمَانِيهِ وَ كِفَايَتِهِ».
امام حسين (ع) فرمود: «هر كس حق معبوديت خدا را به جا آورد، خداوند بيش از حدّ انتظار و كفايتش به او عطا مى كند».
📗منبع:(بحار الانوار، ج 68 ص 184 ح 44 )
🔘 امام حسین(علیه السلام) درباره ی سیرت و رفتار حضرت مهدی(علیه السلام) فرمودند:
🔰«وَاللهِ ما لِباسُهُ اِلّا الغَلیظُ، وَ لا طَعامُهُ اِلَّا الشّعیرُ، وَ ما هُوَ اِلَّا السَّیفُ وَ المَوتُ تَحتَ ظِلِّ السَّیفِ»
به خدا سوگند، لباس او به جز زبر و خشن و غذای او جز نان جو نیست. کار او جز شمشیر و جهاد و مرگ در سایه ی شمشیر( شهادت) نیست.
📗منبع:موسوعة الامام الحسین(علیه السلام)، ص 663
🔰شرح حدیث:
✍ «دولت مهدوی» که نویدبخش امن و امان و قسط و عدل است، امید به زندگی و آینده ی روشن بشریّت را در دلها زنده می کند.
🔹حکومت واحد جهانی که از سوی حضرت مهدی(عج) برپا می شود، تداوم حکومت رسول خدا(ص) و استمرار حکومت عدل علوی است. پیشوایان عادل و معصوم، لازم می دانند سطح زندگی خود را با طبقات محروم همسان کنند و از تجمّلات و تشریفات بپرهیزند.
🔹«ساده زیستی»، شاخصه ی دولت امام زمان است، چه درباره ی خود آن حضرت، چه نسبت به یاران و کارگزاران حکومت او این ساده زیستی، در کیفیت لباس و غذا خود را بهتر نشان می دهد؛ یعنی پرهیز از اشرافیت و عیاشی و شکمبارگی.
🔹شاخصه ی دیگر دولت مهدوی، «جهاد و شهادت» است.
🔹برای برقراری عدالت در سطح جهان، جهاد با غارتگران جهانی و استثمارگران توسعه طلب ضروری است. این که حکومت آن حضرت را همراه با «قیام بالسّیف» دانسته اند، نه به معنای کشورگشایی با شمشیر، بلکه به معنای جهاد مسلحانه با طاغوتهای استعمارگر برای نجات مستضعفان است.
🔹این هدف، هم «جهاد» را می طلبد، هم «شهادت» در سایه ی شمشیر را.
🔹به امید ظهور آن منجی عدالت گستر و انتقام گیرنده ی خون شهیدان مظلوم.
📗منبع: حکمت های حسینی (ترجمه و توضیح احادیث امام حسین علیه السلام).
🔘امام حسین (علیه السلام) فرمودند:
🔰اَلصِّدقُ عِزُّ و الکِذبُ عَجزٌ
صدق و راستی عزّت است و دروغگویی ناتوانی است.
📗منبع:تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۴۶
🔻شرح حدیث
✍صدق و راستی، گاهی در «گفتار» است، گاهی در «کردار».
🔸اگر در گفتار باشد، «راستگویی» است که فضیلتی بزرگ و دوست داشتنی است.
🔸و اگر در کردار باشد« درستکاری» است که موجب محبوبیت انسان می شود و اعتماد عمومی را در جامعه افزایش می دهد.
🔸هر دو خصلت، مایه ی آبرومندی و عزّت است.
🔸راستی کن که راستان رَستند راستان در جهان قوی دستند
🔸به همین تناسب، درغگویی و صداقت نداشتن در عمل که ریشه در زبونی و حقارت نفس دارد و نوعی ضعف روحی و اخلاقی به شمار می رود، مایه ی سرافکندگی می شود و افراد دروغگو و نیرنگ باز و غیرصادق، هم خودشان مورد اعتماد قرار نمی گیرند، هم جوّ بی اعتمادی را در جامعه افزایش می دهند.
🔸به تعبیر روایات « نجات در راستی است و هلاکت در دروغگویی»
🔸مرد باید که راستگو باشد ور ببارد بلا بر او چو تگرگ
🔸سخن راست گو، مترس که راست نَبُرد روزی و نیارد مرگ(جمال الدین اصفهانی.)
🔸مؤمنان پاکدل و خداباور، نیازی نمی بینند که برای رسیدن به مقاصد خویش یا منافع مادی، به دروغ متوسّل شوند.
🔸وقتی خداوند، راستگویان را دوست می دارد و خودش از همه راستگوتر است، چرا بنده کاری کند که از چشم خدا بیفتد؟
🔸زبانی که از دروغگویی پاک باشد، قابل احترام است.
📗منبع: حکمت های حسینی (ترجمه و توضیح احادیث امام حسین «علیه السّلام»
🔘 امام حسین (علیه السلام) فرمودند:
🔰 لایَنبَغی لِنفسٍ مُؤمِنَةٍ تَری مَن یَعصِی اللهَ فَلا تُنکِرَ؛
🔹شایسته شأن مؤمن نیست که ببیند کسی خدا را معصیت می کند، ولی به او اعتراض نکند.
📗 کنزالعمّال، ج ۳، ص ۸۵
🔻شرح حدیث
🔸امر به معروف و نهی از منکر، نشانه ی حیات و رشد و بالندگی جامعه است.
🔸آن که به خدا و دین او و حقّانیت دستورات اسلام باور دارد، نمی تواند در مقابل هنجار شکنیهای خلافکاران و گستاخی اهل معصیت، بی تفاوت بماند و از خود واکنش نشان ندهد.
🔸جامعه ی بدون امر به معروف و نهی از منکر، مرده و خمود و بی حسّ است.
🔸نهی از منکر، مثل بازداشتن کسی است که می خواهد کشتی را سوراخ کند، یا فضا را آلوده سازد، یا آب زلال یک شهر را مسموم سازد.
🔸نهی از منکر نسبت به عمل معصیت کاران، مثل سم پاشیِ محیطهای آلوده و آفت زدایی از عفونتهاست. وقتی باتلاقی حشره خیز باشد، باید آن را خشکانید، تا مالاریای گناه و فساد، دیگران را بیمار نسازد. باید زباله های ناقل میکروب هوس را دفن کرد، تا میدان و مجالی برای رویش گل ایمان و تقوا باشد.
🔸تذکّر زبانی، یک مرحله از نهی از منکر است.
🔸اقدام عملی و بازداشتنِ خلافکاران از فساد و گناه، مرحله ای دیگر.
🔸ایمان و اسلام، بر دوش مسلمان وظیفه ی سنگین نهی از منکر را گذاشته است، تا هم از حالت بی تفاوتی در مقابل بدیها و جرایم درآید، هم با اقدام خود در حد امکان از زشتیها و گناهان باز دارد.
🔸برخورد با خلافکاران و اهل معصیت، زمینه ی رشد معنویات را فراهم می سازد.
📗 منبع: حکمت های حسینی (ترجمه و توضیح احادیث امام حسین «علیه السّلام»)
🔘امام حسین (علیه السلام) فرمودند:
🔰مَن اَحَبَّک نَهاکَ وَ مَن اَبغَضک اَغراکَ؛
🔹هر کس تو را دوست بدارد( از بدیها) تو را نهی می کند و هر که دشمنت باشد (به بدیها) تشویق می کند.
📗منبع:موسوعة کلمات الامام الحسین(علیه السلام)، ص ۷۴۳
🔻شرح حدیث
🔸دوست خوب، مثل آینه است، خوب و بد را آن گونه که هست، نشان می دهد. بی غرض و بی کینه است. نه بزرگ نمایی می کند، نه عیوب تو را از تو می پوشاند.
🔸دوست نسبت به دوست باید «نیک خواه» باشد.
🔸معنای نیک خواهی این است که اگر رفتار بدی در تو ببیند، دوستانه گوشزد می کند و تو را از انجام آن نهی می کند. اگر با دوستان بد نشست و برخاست کنی، تذکر می دهد. اگر غذای فاسد بخوری، تو را باز می دارد. اگر در سراشیبی سقوط قرار داشته باشی، هشدار می دهد و مانع سقوط تو می شود.
🔸اینها نشانه محبت واقعی و دوست شایسته است.
🔸ولی اگر کسی بدخواه تر باشد، تو را به بدیها تشویق می کند و در راه غلط، چشم اندازی زیبا نشانت می دهد تا به هلاکت برسی.
🔸معتادان، می کوشند دوستان خود را هم به اعتیاد بکشند.
🔸خلافکاران، همراهان خود را هم به خلاف سوق می دهند.
🔸گنهکاران، سعی می کنند دیگران را هم همرنگ و همراه خود کنند.
🔸اینها نشانه آن است که خیرخواه تو نیستند و به مصلحت تو نمی اندیشند.
🔸باید آغوشی باز برای پذیرش انتقادهای خیرخواهانه و مشفقانه ی دوستان دلسوز داشته باشیم و گوشی شنوا، برای شنیدن هشدارها و نهی های آنان، و چشمی تیزبین، برای دیدن عیوب خویش و لغزشگاه های مقابل.
🔸راستی... معیار دوست خوب چیست؟
📗منبع: حکمت های حسینی (ترجمه و توضیح احادیث امام حسین «علیه السّلام»)