🔘 امام سجاد (ع) فرمودند:

🔰 «فَكَيْفَ لِي بِتَحْصِيلِ الشُّكْرِ وَ شُكْرِي إِيَّاكَ يَفْتَقِرُ إِلَى شُكْرٍ فَكُلَّمَا قُلْتُ لَكَ الْحَمْدُ وَجَبَ عَلَيَّ لِذَلِكَ اَنْ اَقُولَ لَكَ الْحَمْدُ»

ترجمه_حدیث: سپاسگزاری ات چگونه براى من امكان ‌پذير است در حالى كه‌ سپاسم نسبت به تو، خود نيازمند سپاسى ديگر است، پس هر نوبت كه گفتم تو را سپاس، بر من واجب شد كه به خاطر آن باز بگويم تو را سپاس.

✍ در روایتی از امام صادق (علیه‌السلام) منقول است که حضرت فرمودند: خدا خطاب به حضرت موسی (علیه‌السلام) می‌گوید: من را شکرگزاری کن امّا حق شکرگزاری. آنجا هم حضرت موسی همین حرف امام زین العابدین (علیه‌السلام) را می‌گوید. می‌فرماید: چطوری می‌توانم حقّ شکر تو را بجا آورم؟ حضرت موسی به خدا می‌گوید: یادم بده. خداوند خطاب به او می‌فرماید: همین که علم پیدا کردی، حقّ شکرگزاری را به جا آورده‌ای. همین که علم پیدا کردی که نعمت را من به تو داده‌ام، همین حق شکرگزاری است. باب شکرگزاری بحث مفصّل و جدایی است. شکر سه قسمت دارد: شکر درونیِ قلبی، شکر لفظی، شکر عملی. شکر قلبی یعنی انسان در دلش بداند که این نعمت را چه کسی به او داد. همین که دانستی کی دادم، این شکر قلبی است. وقتی بعد از اعطای نعمت می‌گویی متشکّرم، این شکر لفظی است و وقتی نعمت را در راه رضای آن کسی که به تو داده مصرف کردی، این می‌شود شکر عملی

✔️ لذا خداوند به حضرت موسی خطاب می‌کند که: همین که بدانی من نعمتی را به تو دادم، این شکر است، حقّ شکر است. بیشتر ما از علم به اینکه این نعمت‌ ها از کیست و چه کسی به ما داده است، غفلت داریم. اگر این‌ را بدانیم، هم شکر لفظی و هم شکر عملی را در پی دارد که شکر عملی مانع از معصیت است.

📗 منبع: بحارالانوار ج 91 ص 146

•┈┈••••✾•🌿🌺🌿•✾•••┈┈•